در کشور ما ایران فرهنگ مقام بالایی‌ دارد. اما براستی فرهنگ چیست؟ برخی‌ خواهند گفت فرهنگ عرصه فرزانگان، اندیشمندن، ادبا،شعرا،هنرمندان... است.و همینطور است.بیهوده نیست در کشور ٔگل و بلبل، شعر و شاعری فرهنگ حائز چنین جایگاه ولایی باشد. از مرتبه بلند فرهنگ در کشورمان هر چه بگویم بازهم کم گفته ایم.مردم خود شعر میگویند، شیرین گفتارند،به موسیقی‌ متمایلند، اهل ساز و آوازند.... در این کشور صاحبان فرهنگ، اندیشمندان،هنرمندان، نویسیندگان،... در چشم مردم از فرزانگان مملکت هستند. اما براستی ما چقدر از این نخبگان می‌دانیم؟ من قبل از اینکه وارد این پرسش شوم مایلم دو و سه عرصه دیگر بطور کمکی‌ اشاره کنم، و بعد وارد مطلب فرهنگ شوم. فرهنگ دنیایی است بدون در و پیکر. همه شئون‌های زندگی در فرهنگ تبارز مییابد و یاا میتواند تجلی‌ یابد. فرهنگ از این لحاظ هم دارای منزلت بالایی‌ است. نه تنها دنیا بلکه دین هم در فرهنگ ظهور بهم میرساند و در فرهنگ زبانی می‌‌یابد. این فرزانه که فرهنگ نام دارد پدیده‌ای انسانی است. فرهنگ در تقابل با طبیعت است. شما میتوانید فرهنگ و طبیعت را از شمار جفت مقولات متضاد بدانید‌. فرهنگ یعنی خلاقیت و انسان. انسان خلاق، انسان فرهنگ ساز است. ما انسانها پیشرفت خود را به سهم زیاد مدیون خلاقیت و فرهنگ خود هستیم. هنر، صنایع، اختراعات ما از شمار فرهنگ بشری هستند. تمدن انسانی بخشی از فرهنگ بشری است.پس ما میتوانیم دربارهٔ فرهنگ انسانی و مقام بالای آن در زندگانی بشر و در ایران سخن بسیار بگویم. اما دربارهٔ فرهنگ هر آنچه بگویم، شاید کم گفتیم. صاحبان فرهنگ اما گاه دربارهٔ عرصه خود راه مبالغه میروند. هر صاحب فرهنگی‌،میتواند عرصه زندگی‌ خود را با خلاقیت فرهنگی‌ مزین کند. همه محدوده‌های حیات بشری مشمول این قاعده میشود: سیاست، اقتصاد، اخلاق،حقوق،علم،دین... شما میتوانید به همه این عرصه‌ها باز عرصه فرهنگ را اضافه کنید و سرانجام بگوید: فرهنگ برای فرهنگ هم میتواند وجود داشته باشد. باز این مطلب تغییری در راستای این موضوع نمیتوند بوجود آورد و آن‌ اینکه فرهنگ هیچ یک از این عرصه‌های گفته شده نیست. یعنی فرهنگ نه دین است، نه علم،نه سیاست،نه اخلاق، نه... این همان مطلبی است که می‌خواستم در این مجال به آن‌ به پردازم.

در این عبارت آخری خوب دقت کنید. از آن میان رابطه فرهنگ و دین و علم و سیاست مورد توجه من است. نهاد و گزاره این نوشته متعاقبا چنین است: فرهنگ نه دین است، نه علم، نه سیاست.

آن دسته از اندیشمندان ما که جو نمایان گندم فروش هستند دین خود را با نام فرهنگ به ما میفروشند در اینجا مورد خطاب قرار میگیرند. پیام این نوشته این است: دین فرهنگ نیست و فرهنگ دین نیست. همانطور که در بالا آمده است ما فرهنگ دینی اندیشمند دینی داریم، فرهنگ سیاسی، اندیشمند سیاسی، و غیره داریم، چرا که فرهنگ عرصه بدون در و پیکر است. اما از این راه نه دین، نه سیاست، نه علم مبدل به فرهنگ میشود. فرهنگی‌ کردن دین، علم و سیاست یعنی تبدیل این عرصه‌ها به عرصه‌های اندیشمندی. به این تبدیل میگویند اندیشه گرائی. عقلانی کردن دین، سیاست، علم به زبان اروپایی انتلکتوالیزه کردن نامیده میشود. انتلکتول‌ها یعنی اندیشمندان با عقلانیی کردن (انتلکتوالیزه) همان کاری را میکنند که دینگرایان میکنند. دینگرایان همه عرصه‌های زندگی‌ را در دین میچپانند و دین را جامع همه میسازند و فرهنگ گرایان فرهنگ و اندیشه را جامع همه میسازند. روش کار در هر دو یکی‌ است. چنانکه از این متن مستفاد میشود تبارز فرهنگی‌ سیاست، علم و یاا دین فرهنگ گرائی نامیده نمیشود، بلکه گنجانیدن عرصه‌های نامبرده در فرهنگ با هدف عقلانیی کردن این عرصه هاست، که فرهنگ گرائی نامیده میشود. در کشور ما دین گرایی که همان شریعت مداری است بعضا از سوی فرهنگ مدارن عقلانیی میشود. این کار را شعبه فرهنگ گرایان این رسته انجام میدهند. سرانجام کار شریعت از عقلانیه بیرون میاید و به عنوان اندیشه دینی فروخته میشود.

نمیدانم آیا نامه آقای عبدالکریم سروش به خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی ایران را مطالعه کرده اید. در هر صورت این نوشته حاوی مطالبی در خور توجه‌ای است درباره خود ایشان و برخود سیاسی‌شان به مسائل کشور. گذشته از بار ادبی و زبان شاعری آن، که موضوع صحبت ما نیست و مربوط میشود به سبک نگارش نویسنده نامه این تحریره خطاب به حکومت ولی‌ مسلمین آقای آیت الله خامنه‌ای مطالبی اظهار داشته که موضوع این مقال می‌باشد. قبل از هر چیز باید عرض کنم به این باورم،که آقای سروش یک اندیشمند التقاطی است. شاید گفتمان اندیشمند التقاطی گویای مطلب نباشد و باید بجای آن گفته شود که ایشان یک سیاستمدار التقاطی تشریف دارند. این مشکل در انتخاب اسامی مسئله دیگری است.بانی‌ و باعث آن همین آقایان هستند که هم اندیشمندند و هم سیاسی، هم نآصح و رهبر و هم سیاسستمدار. آقای سروش از جهت یک فرد سیاسی به این خاطر التقاطی هستند که ایشان هم یک پا در نظام استبداد دارند و هم یک پا در نظام دموکراتیک. در مورد نظام دموکراتیک اظهارات درخور ستایش اخیرشان قابل ذکر است که دلیرانه مطرح نمودند: یاا نظام انتخاباتی یاا نظام ولایت. اما در این نامه به رهبری ایشان از تقابل نظام استبدادی و نظام انتخاباتی سرباز میزنند و در غفلت آن تقابل، که در این نامه در هیج جای از آن معرابی نمییابد از حکومت علی‌ خامنه‌ای نظیر حکومت یزید یاد میشود. خواننده نامه و حتی خود آقای رهبر با خواندن این نامه هرگز به فکرشان خطور نخواهد کرد که حکومت خامنه‌ای از آنرو استبدادی است، چون حکومت فردی است و نه یک حکومت پارلمانی و انتخاباتی. آقای سروش در این نامه فرد رهبر را مطابق موازین "حکومت علی‌ عدل و حکومت یزید استبدادی بود" نالایق و مستبد یاد میکنند. او حکومت خامنه‌ای را غیر منطبق با شریعت قلمداد می‌کند. باید از ایشان پرسید مگر مورچه چیست تا کله پاچه آاش چه باشد! منظور من در اینجا از مورچه همان شریعت است که ایشان حکومت غیر علی‌ گونه رهبر را با موازین شریعت مقایسه مینمایند و سر انجام نتیجه میگیرند که حکومت آقای علی‌ خامنه‌ای شرعی نیست. ایشان مینویسند: ما دیانت را هم ارج خواهیم نهاد، همانکه شما آن را بازیچه مصالح قدرت خواستید و بنام آن درس غلامی و غمناکی به مردم دادید و ندانستید که شادی و آزادی با ایمان راستین همپیمانند و اجبار فقیهانه، حریت مومنانه را می ستاند و قدرت شریعت مدار هم قدرت و هم شریعت را فاسد می سازد. حکومت بر مردمی شاد و آزاد و آگاه و چالاک افتخار دارد نه رعیتی دربند و غمناک. باید از ایشان پرسید: مگر حکومت شریعت مدار از انرو که شریعت مدار است و از انرو که حکومت یزید زمانه شریعت مدار است، مگر این شریعت مداری همان علت استبداد در حکومت ایران امروز نیست؟ اگر شریعت مداری مشکل اساسی ماست، اگر شریعت مداری پایه استبداد امروز ایران است، آنگاه مقایسه حکومت رهبر با شریعت با هدف اتخاذ شرعی بودن آن یاوه گوئی است. آنگاه نه تاریخ استبدد نوین در ایران نه از بیست سال پیش بلکه آاو سی‌ سال پیش محاسبه میشود: سالها اعوان و انصار شما زیر چتر حمایت و ولایت شما چون شغالان گرسنه در پوستین خلق افتادند و امنیت و عدالت را از مردم ربودند، دهانشان را بستند، عزتشان را ستاندند، راحتشان را گرفتند، گلویشان را فشردند، خون در دل و اشک در چشمشان نشاندند، زهر قساوت را به آنان چشاندند و چون قومی اشغال شده به اسارتشان گرفتند، حقوقشان را پامال کردند، آزادیشان را به تاراج بردند، حرمتشان را شکستند، افکارشان را به سخره گرفتند، دینشان را وارونه کردند، کارخانه مقدس تراشی تراشیدند، و به نام دین خرافه فروختند، کامشان را تلخ و روزشان را شب کردند، دست خیانت در صندوق آراء شان گشودند، و پای اهانت بر کرامتشان نهادند، دانشگاه ها را به دست جهال سپردند، و بیت الاحزانی بنام صدا و سیما را از دروغ و تهمت انباشتند، و درس غلامی و غمناکی به مردم دادند. نظر حرام نمودند و خون خلق حلال، اجتماعات دروغین و گزاف بر پا کردند، و لاف زنان به مردم دنیا فروختند که همگان عاشقان سینه چاک نظام ولایتند. در زندانها و قتلگاه ها از قتل و تجاوز و تعدی و ضرب و شتم و جرح و شکنجه آن کردند که مغولان نکردند، شرع و قانون را زیر پا گذاشتند، و علم جهل و تعصب برافراشتند، نادانان را بر کشیدند و دانایان را فروکوفتند، لذت را از جوانان و حرمت را از پیران دریغ داشتند، آیت الله های رنگین ساختند و فتاوای سنگین از آنان گرفتند تا نویسندگان و ناقدان را به طناب توحش خفه کنند و به ساطور سبعیت بند از بند بگشایند، در پی مالیخولیای دشمن ستیزی هر روز مهلکه ای و معرکه ای تراشیدند و جمعی را به بند کشیدند، و اقاریر مضحک بر زبانشان نهادند و کیفرهای مهلک بر جانشان.عمله استبدادنظامی و قضایی بیداد را به نهایت رساندند، گویی نظام قسم خورده بود که از صدام وحجاج چیزی کم نیاورد

ایشان در ادامه مینویسند:جنبش سبز برای آفریدن ایرانی سبز اکنون محکم نهاد شده است. چون شجره طیبه‌ای که پایی در زمین و سری در آسمان دارد و به اذن خدا در ثمر بخشی است (اصلها ثابت و فرعها فی السماء - سوره ابراهیم). این جنبش شهید سبز خود، شعر و شاعر سبز خود، ادب و هنر و گوینده و گفتمان سبز خود را پیدا کرده است. محصول بیست سال جهاد فرهنگی و دردمندانه روشنگران و پیکارگران عرصه سیاست و فرهنگ است. بیهوده می کوشید با نظامی گری و انوری پروری به سبک سلطان سنجر و سلطان محمود آن را در هم بشکنید. خود را مگر بشکنید.

ما از شما می‌‌پرسیم چرا بیست سال آقای سروش؟ مگر این بیست سال همان بیست سال حکومت یزیدی رهبر نیست؟ یعنی شما پیامتان برای امت اسلامی این است که از بیعت خود با یزید زمانه که بیست سال بر ایران حکومت می‌کند دوری کنند و به شما به پیوندند تا با شما حکومت عدل علی‌ برپاکنند. شما میگوید:

آقای خامنه ای،

می دانم که روزهای تلخ و سختی را می گذارنید. خطا کرده اید، خطایی سخت. تدبیر این خطا را من دوازده سال پیش به شما نشان دادم. گفتم آزادی را چون روش برگیرید. از حق بودن و فضیلت بودنش بگذرید. آن را برای رسیدن به حکومتی کامیاب به کار گیرید. این را که می خواهید؟. چرا شیپور را از سر گشاد می زنید؟ چرا میان مردم عسسان و خفیه نویسان و جاسوسان می گمارید تا ضمیر آنان را بخوانند یا به حیله و ترفند، سخنی از زیر زبانشان بکشند، و راست و دروغ و نارس و ناقص بشما گزارش دهند؟ مطبوعات را، احزاب را، انجمن ها را، ناقدان را، مفسران را، معلمان را، نویسندگان را ... آزاد بگذارید ، مردم به صد زبان حکایت خود را آشکارا خواهند گفت و پنجره های خبر و نظر را بر روی شما خواهند گشود وشمارا در تدبیر ملک وتنظیم نظام یاری خواهند کرد. مطبوعات را خفه نکنید. آنها ریه های جامعه اند. اما شما از بیراهه و کژراهه رفتید. و اینک در طلسم تهلکه ای افتاده اید و قربانی نظام بسته ای شده اید که دیرگاهیست خود آن را آفریده اید، که نه نقد در آن می روید نه نظر، نه علم نه خبر. گمان می کنید با خواندن بولتن های محرمانه و گوش کردن به مشاوران گوش به فرمان، خبرهای کامل و جامع را به چنگ می آورید. اما هم انتخاب خاتمی هم انتخاب سبز موسوی باید به شما نموده باشد که افیون استغنا وافسون استبداد، زیرکی و دانایی را از شما ستانده است. و اینک برای جبران آن گناه ناشی از جهل ناشی از استبداد، دست به ارتکاب گناهان بزرگتر می زنید. و خون را به خون می شوئید مگر طهارتی حاصل کنید

منظورتان از این نصیحت‌های پیامبرگونه به رهبری چیست؟ مگر فکر می‌کنید شخص ضعیفی یافته اید؟ به آقای خمینی هم همینطور برخورد میکردید؟ اگر آقای رهبر شریعت مدار به نصیحت‌های شما گوش فرا میدادند و آزادی را نه به عنوان حق بلکه به مثابه روش، میپذیرفتند آنگاه انطور که شما ادعا دارید کار ایران درست میبود؟ کجاست پس آن حکومت حق مداری در عوض حکومت شریعت مدار؟ کجاست پس آن حکومت پارلمانی بجای حکومت استبدادی شریعت مدار؟ یعنی می‌خواهید بگویید اگر این مرد ضعیف النفس دوازده سال پیش حکومت استبدادی ایران را با روش آزادی، نه با حق آزادی در هم می‌‌آمیخت، آنگاه استبداد شریعت مدار محو میشد؟ این چه التقاط و معجون سیاسی است که شما بخورد ما میدهید؟

Religionsfreiheit

Religionsfreiheit im Rahmen der Menschenrechte ist seit dem Bestehen der IR im Iran ein hervorragendes Thema zur Diskussionen, zu Aktionen der Menschenrechtler ... Wie man schon früh erkannt hat, ist die islamische Republik im Iran das Nachfolgemodell der Safawiden – Dynastie im Iran der Jahre 1502 – 1722. Wir wissen bereits, dass die Schia – Safawiden sich von der reformierten Schia unterscheidet, von einer Schia, die nicht politisch ist und von der Scharia der Safawiden und des Feudalismus Abstand nimmt. Die reformierte Schia und ihre Beziehung zum Staat ist das Thema meines Schreibens, auf das ich im Rahmen der Religionsfreiheit hier eingehen möchte. Ich gehe vom Modell des Schah-Regimes aus. Das macht die Debatte leichter. Das Regime vom Schah in der Religionsfrage stützte sich auf die reformierte Schia. Das Schah-Regime war nicht säkular. In dem Bezug war das Regime mit den Staaten im Westen vergleichbar. Das Regime war religiös gesehen eine reformierte Monarchie, aber nicht säkular. Man achtete auf die Grundprinzen der Schia wie religiöse Feirtagen, die religiösen Kulte und ihre Diener sowie der Klerus der reformierten Schia pflegten auch gute Kontakten mit dem Hofstaat, und die nicht reformierte Schia stand in der Opposition, die dann die Sieger der sogenannten Revolution '79 geworden ist. In solchem Staat ist die Religionsfreiheit eingeschränkt. Die Beziehung zwischen dem Staat und der Religion ist nicht abgebrochen, aber trotzdem hat sich der Staat, wie die Schia, reformiert und von der Scharia getrennt. In einem solchen Staat kann man einen guten Ansatzpunkt finden, weitere demokratische Forderungen in Bezug auf die Religionsfreiheit zu stellen und mehr Trennung des Staates von der reformieren Schia zu fordern. Mit diesem Beispiel von der Geschichte des Landes will ich darauf hinaus, dass man im Iran mit dem Bestehen der islamischen Republik diesen guten Anfangspunkt als Basisforderung der Religionsfreiheit verloren hat. Für die Demokratie im Iran ist das Bestehen der IR in der Tat ein Rückschritt ins Mittelalter. Nicht nur mit diesem Menschenrecht ist es so geschehen, sondern in Bezug auf viele andere demokratischen Forderungen ist das Land ins Mittelalter und des Feudalismus zurückgetreten. Man sagt das ist halt die Kosten, die man für Selbständigkeit bezahlen musste und das stimmt aber nicht. Denn das heisst dann die Iraner hätten keine andere Wahl für ihre Selbstständigkeit, um sie wieder zurück zu bekommen, müssten sie einen alten Staat aus der Tiefe ihrer Geschichte heraus graben, und ihn als die selbstständige Verwaltung gegenüber dem Schah- Regime errichten. Die Auseinandersetzung des alten Staates, der neu ausgerichtet wurde, um versteckt und unerkannt bleibt, war mit allen Zeichen der Modernität im Innen und im Außen von Anfang an klar. Obwohl Innen und Außen beide daran gearbeitet haben, dass dieser alte Staat errichtet wird,hatten beide genug Motive, sich mit ihm vom Beginn an in Auseinander zu setzten. Die Religionsfreiheit im Rahmen der Menschenrechte war dann auch einer diesen vielen Motiven in der Auseinandersetzung mit der islamischen Republik. Am Ende möchte ich gern drauf hinweisen, dass in der IR der Bürgerbewegung im Iran viele Grundbasis zur friedlichen demokratischen Reform fehlt.Von daher laufen solche Bewegungen in der Diktatur in Gefahr, ohne solche Grundforderungen Barfuß auf dem heißen Boden zu laufen.

Larijani sagte , dass ihn Khamenei forderte, dass er dafür sorgt, dass seine Leute im Parlament die Ministerkandidaten von Ahmdi Najad bestätigen. Der Einfluss des Führers auf den Staat Iran ist enorm groß(„geworden“). Seine Briefe sind überall unterwegs und beinhalteten verschiedenen Botschaften, die alle einheitlich davon bezeugen, dass das Staatsoberhaupt im Iran über eine übermächtigen Macht verfügt, die über dem Staat liegt und die in der Tat der Staat selbst ist und keine Opposition duldet. Dieses Phänomen hat aber seine Geschichte. Die Supermacht des Ajatollahs widerlegt die Grundsätze der Verfassung des Iran nicht, deshalb auch haben sich einst vor lange her um die Verfassung herum zwei Gruppierungen gebildet :

1-. Der alte rechte Flügel des Staates nannte sich Prinzipialist / Ossul Gra

2-Der linke Flügel wurde dementsprechend Reformist / Esslah Talab genannt

Reformisten wollten die Verfassung geändert sehen, damit die Übermacht des Führers eingeschränkt wird. Deshalb wurden sie von den Prinzipalisten, die die Grundsätze und Prinzipien der Verfassung nicht geändert haben wollten, als die Kräfte gegen den Führer denunziert. Im Grunde konnte dieser Gegensatz nicht so bleiben, ohne sich weiter zu vertiefen. Nach und nach wurde die Spaltung zwischen den Prinzipalisten breiter. Ein Teil von Prizipalisten oder Dogmatiker, die dann als Hart Liner bekannt geworden sind, sammelten sich hauptsächlich um die Position des Führers herum. Ihre Ansicht der Sache war eine reduzierte Form der Verfassung (oder keine Verfassung)mit einer übertriebenen Betonung der Übermacht des Führers nach der Tradition des Herrschaft Alis, des ersten Imams Sie wollten aber die Macht des Führers in der Verfassung groß schreiben, und die Gegner d.h. die Reformisten, die diese Macht eingeschränkt sehen wollten, auflösen. In der Mitte zwischen diesen beiden Kräften stand nun andere Kraft, sogenannte Puristen. Die Puristen lehnten die beiden Seiten sowohl die Hart Liner und als auch die Reformisten ab. Sie nahmen der Bedürfnisse der Verfassung an und fanden die beiden Seite als die Kräfte, die die Verfassung widerlegen wollen. Unter Motto „ die islamische Republik kein Wort mehr oder weniger „ haben sie sich nach und nach heraus profiliert. Man weiß heute, dass die Hart Liner einen islamischen Staat mit der absoluten Macht des Imam oder seines Vertreters an der Spitze fordern. Sie nennen ihn Walayete Motlagheh Faghieh.(WMF)

In WMF haben die demokratischen Organe, wie Opposition, Parteien, Wahl, Staatsgewalten,... nur die formale Rolle oder gar keine. Die Hauptrolle oder die funktionale Rolle spielt hingegen der Führer. Der Staat dann gehört ihm und er herrscht als Allein-herrschender und Souverän absolut. Absolute Macht des Herrschers erlaubt ihm dann über der Scharia zu stehen.und die Scharia jedes Mal wenn nötig zu umgehen. Und diese Notwendigkeit ist im Moment im Iran sehr.Es benötigt öfter despotisch an die Sachen des Landes heranzugehen. Und das auch aus verschiedenen Gründen. Entweder die Scharia taugt nichts oder die souveräne Macht ist bequemer.

WMF ist eine religiöse Monarchie. Der Monarch, der oberste Rechtsgelehrte ist, hat den vollen Anspruch auf den Staat und die Macht. Es ist kein Zufall, dass man den Staatswechsel immer mit dem Wechsel von ihm gleichsetzt. Von daher verwendet man den Begriff: Sein Staat. Und jede Opposition ist auch eine Opposition gegen Seinen Staat, die im WMF nicht geduldet wird.

Interessant ist, dass es sogar Opposition gibt, die gegen Seinen Staat und für einen anderen Staat desgleichen ist, z.B für Seinen Staat des Ajatollahs Montazari.Deshalb wechselen sich öfter die Begriffe Staat und Regierung, Opposition und Gegner des Staats ihre Dispositionen und Bedeutungen und veranlassen auch viele Verwirrungen in der Sprache der Absolutlisten.

Islamische Republik ist also aufgrund der Herrschaft der Scharia, die Herrschaft ihres Wächters. Der Staatsoberhaupt ist aber kein Souverän.Er steht nicht über der Scharia, weil er kein Imam, kein Gott ist. Es gibt aber welche Versuche, die man macht, um den Staatsoberhaupt als souveränen Stellvertreter des verborgenen Imam über die Gesetze und die Scharia zu stellen. Die Tradition lässt aber nicht zu, dass einer, der kein Imam ist, d.h. einer, der nicht die Scharia gemacht hat, sie zu verändern. Das trägt zur Stagnation der Scharia, und verhindert ihre Dynamik. Diese Stagnation hat Vorteile und Nachteile. Die Scharia ist eigentlich der Staat, ein Teil von ihm. Indem die Scharia in die Religion angenommen wird, wird damit die Religion verstaatlicht, wird entprivatisiert, wird sozialisiert. So eine Religion, die die Scharia beinhaltet, ist eine politische, soziale und staatliche Religion. Also dann ist es gut für den säkularen Staat, dass der 12. Imam verborgen ist und man sich in der Ära der Kenner der Scharia befindet, die die Scharia nicht verändern können. Sie können in dieser Ära nicht nur die Scharia verändern, sondern sie können sie sogar nicht zur Herrschaft, die den Imamen gehört, verwenden. Das ist der Vorteil. Nachteil ist aber wenn die Scharia trotzdem die Herrschaft bekommt, kann dann die Arbeit und die Funktionalität des Staats verhindern, das, was im Moment im Iran der Fall ist. Flucht vor die Scharia und die Gesetze (und die Rechte )sind im Moment im Iran üblich.Diese Flucht löst im Iran nicht die Säkularität des Staates (auf das welche sich freuen)aus, sondern die Willkür, des Führers...... Die Hauptaufgabe, die wir im Moment im Iran haben, ist nicht die Beseitigung der Willkür und Anwendung der Verfassung, sondern Beseitigung der Herrschaft der Scharia,die entweder die Arbeit des Staates verhindert, oder die Willkür auslöst. Mein Vorschlag der Opposition ist: Die Entmachtung der Scharia Die Entmachtung des Führers Die Trennung der Staatsgewalten

Der rechte Flügel der Liberalen in der Shah-Zeit forderte im Rahmen der Verfassung, dass der Shah nicht regiert, sondern nur als Monarch herrscht.Das wissen wir bereits.

Ist nun die Frage: ist Wiederholung der gleichen Forderungen seitens der Opposition der Regierung in der IR. im Iran, liberal?

Der einzige von der Opposition, der nicht nur die Ausführung der Verfassung, sondern ihre Veränderung fordert, ist Karoubi. Weil er weiß, die Verfassung der IR. wenn auch ausgeführt wird, weil diktatorisch bestimmt ist, kann vielleicht die Willkür verhindern, aber wird damit nicht liberal. Das ist der Unterschied der Verfassung vom Damals und Jetzt.

Ein Mossddegh im Iran in der neuen Zeit forderte bestimmt:

Die Auflösung der Macht der Scharia

Der Führer muss nur als religiöse Institution arbeiten, und nicht politisch werden.

Die Trennung der Gewalten.

Die Freiheit der Parteien, die neu geänderte Verfassung anerkennen.

Freie Wahl Freiheit der Andersgläubigen und Andersdenkenden.

Ich frage mich immer:

wie wichtig ist nun die Demokratie im Iran? Ich werde mich auch nicht gewollt, zwangsweise mit einem Diktator, der den Fortschritt garantiert, begnügen, wie in Japan. Wie letzten Wahlen in Japan und in Deutschland zeigen gibt es etwas, was wichtiger ist als Demokratie im Iran. Viele im Iran wollen Brot, Wohnung,Arbeit, Sicherheit..... Ja,klar im Iran schwelt wie Feuer die Demokratie unter der Trümmern der Diktatur der Scharia und Obskurität.

Ich werde nie die Demokratie gegen den Fortschritt ausspielen. Beide sind jeder Zeit willkommen. Aber wenn wir nicht demokratisch werden können, dann bitte schön:

tun Sie mindestens etwas für Fortschritt des Landes, in dem Sinne Japans.

Iran und USA

1-Antikommunismus des kalten Krieges hat in der "Appeasementpolitik" der demokratischen Länder gegenüber der islamistischen Bewegungen eine große Rolle gespielt. Was die Bewertung Khomeinis angeht, so muss man es sehen, dass die USA mit J. Carter an der Spitze der Weltpolitik schon eine gewisse gute Neigung für ihn zeigten. Khomeini wurde als der Verteidiger Irans und der Region gegen den Kommunismus und die national-liberalen Revolutionen in der Region (im Sinne von Mossaddagh)gesehen. Man ging davon aus, dass man Chomeinis feudalistische Aggressivität und Abneigung gegenüber dem bürgerlich-demokratischen Liberalismus und damit seinen reaktionären Islamismus voll oder teilweise gegen den Kommunismus und den nationalen Liberalismus kanalisieren kann.

Diese Politik wird nun durch Obama als Erbe der Demokraten fortgesetzt. Die Appeasementpolitik ist sehr alt. Ich denke sogar die Römer gegen Persien haben eben solche Politik geführt, als sie die Vorkommnisse in Arabien mit voller Begierde verfolgten. In der neuen Zeit erfahren wir diese Politik von GB/F gegenüber Hitler.

2-Diese Friedens-Politik von USA gegenüber dem Islamismus war am 11.09.2001 endgültig gescheitert. Sie bekam seitdem einen schlechten Ruf.

3- Die Geschichte Irans und sein langer Kampf gegen Feudalismus und für Demokratie/Fortschritt und der Wille des iranischen Staates und des Volkes sind auch wichtig.

Im zweiten Weltkrieg ging es grundsätzlich um die Neuaufteilung der Welt

Fest steht, dass Deutschland mit dem Angriff Polens den Krieg ausgelöst hat. Aber wichtig ist auch die Vorgeschichte und das Verhalten der anderen Mächte. Man hat folgende Politik als Vorgeschichte eines weiteren Krieges gemacht:

1- Man hat in England mit Chamberlin die Appeasement-Politik geführt, denn man konnte gut davon ausgehen, dass nur die Politik des Friedens gegen Aggression Deutschlands. bei der Bevölkerung Englands., die müde von dem Krieg war, zuerst erfolgreich sein kann. Oder Man muss die sog. "Appeasementpolitik" sicherlich auch mit den vielen Ungereimtheiten des Versailler Vertrages sehen.

2-Antikommunismus stand den demokratischen Ländern im Wege. Was die Bewertung Hitlers angeht, so muss man sehen, dass England mit Churchill schon eine gewisse gute Bewunderung für deutsche Politik zeigte. Hitler wurde als der Stabilisator Deutschlands gegen den Kommunismus gesehen. Andererseits hat wohl auch Chamberlain bis in den August 1939 hinein noch gehofft, dass man Hitlers Aggressivität voll gegen Stalin kanalisieren kann.

3-Diese Friedens-Politik von GB/F war am 23.8.1939 endgültig gescheitert. Sie bekam seit dem Frühjahr 1939 einen schlechten Ruf. Sowjetrussland hat bis1939 kein Interesse an einer europäischen Sicherheitsstruktur gehabt. Die haben am gleichen Tage, als sie gemerkt haben, dass die Engländer und Franzosen hauptsächlich wegen polnischer Einwände den Russen das Baltikum, Finnland, Bessarabien und Rumänien nicht als sowjetrussische Interessensphäre garantieren wollten, mit Deutschland einen Freundschaftsvertrag abgeschlossen. Die Russen sind 1939 in Finnland, Estland, Litauen, Polen, Lettland und Bessarabien einmarschiert. Damit hatte sich das politische Szenario der Westmächte, einen Feldzug Hitlers gegen Stalin aufzuführen, erledigt.

4- Die Geschichte Deutschlands und die Willen des deutschen Staates und das Volk zum Krieg sind auch wichtig: Romantizismus, Deutschentum.... die Süppchen, die längst in D. u. Österreich gekocht wurden.

معمولا در رابطه فئودالیت رژیم به فقدان فئودالیسم و انجام اصلاحات ارضی در ایران اشاره میشود. البته بسیاری در قرون وسطای بودن حکومت تردیدی ندارند.اینکه حکومت در ایران ما قبل مدرن است، نقطه حرکتی بدی نیست. پس ما میتوانیم از آن مبنایی بسازیم و نتیجه بگیریم، برغم انقراض روابط فئودالی در روستا ها، رژیم فئودالی در ایران منقرض نشده است. با این جمله جملگی متوجه میشویم، رژیم فئودالی یک نظام حکومتی است. این نظام در رژیم اسلامی بازسازی شده است. این امر موجب بازسازی یک شرایط تاریخی‌ گشته، که فئودالی نام گرفته است. برغم ضربه‌ها سهمگینی که در طول سالهای متمادی بر پیکر زوال یافته فئودالیته فرود آمده، اما میبینیم با بازسازی آن در کالبد رژیم شریعت ،شرایط ماقبل مدرن امکان جدیدی یافت به حیات ننگین خود ادامه دهد. شرایط اجتماعی مدرن و دموکراتیک، مدنی و پیشرفته فاتح انقلاب ۵۷ نبود. جابجایی قدرت در پس این شرایط و به زیان آن عملی‌ شد. این جابجایی منجر به استحکام دژ‌های شرایط ماقبل مدرن و دموکراتیک، بورژایی و پیشرفته گشت. استقرار حکومت اسلامی نظام حقوقی و قانونی فئودالیته را به طور علنی حاکمیت بخشید. بر کسی پوشیده نیست، ایران با این عمل پسرفت کرد.پسرفت کردن کشور، بازسازی مناسبات عقب مانده فئودالی از کانال نظام‌های حقوق و قانونی - که شریعت خوانده میشود - معمولا با مطلب دیگر، یعنی مناسبت اقتصادی در شهر و روستا، مخلوط میشود. این اختلاط موجب آشفتگی‌ فکری فراوانی شده است. حتی با مداخله رژیم فئودالی شریعت در اقتصاد، تغییری در ماهیت تاریخی‌ رژیم فئودالی حاصل نمیشود. نکته دیگر که عامل اغتشاش نظری است، مطلب دهقانیت است. معمولا به اشتباه از تاریخ قرون وسطی به مثابه فقط تاریخ دهقانی یاد میشود. گذشته از اهمیت روستا و شرایط روستایی در عصر فئودالی، وجود شهر و مدنیت در دوران نامبرده است. این موضوع از آن جهت اهمیت مییابد، زمانی‌ دژ روستایی - فئودلیی درهم فرو میریزد، بطور مثال بدنبال اصلاحات ارضی در ایران، تاریخ قرون وسطی در پیکر جامعه شهری خود به حیات خویش ادامه می‌دهد. این جامعه مدنی همان استحکامات دیگر تاریخ قرون وسطی است. رژیم فئودلی شریعت امروز متکی به همین استحکامات شهری است. البته رابطه جامعه مدنی-سنتی‌ با رژیم شریعت به صورت اپوزیسیون اداره میشود

هیچ حکومتی پذیرائ حکومتی دیگر در کنار خود نیست. تضاد میان حکومت شریعت و حکومت انتخابات فقط در حذف دیگری مقدور است. اساس حکومت انتخاباتی مردم هستند. مردم در حکومت پارلمانی قانون گذارند. آنها داری حقوق میباشند، که از طریق حاکمیت به آن‌ میرسند. در عوض حکومت شریعت داری مبنای دیگر حکومتی است. در این حکومت حق و قانون از پیش معین هستند. آنهایی که آنرا وضع و معین کرده‌اند هم وظیفه حفظ آنرا بعهده دارند، که از آن طریق هم صاحب حکومت و ولایت میشوند، که به آن ولایت فقیه میگویند. ولایت فقیه بخشی از حکومت و ولایت است، که ولایت اجرایی را شامل نمیشود. حاکمیت شریعت حکومتی فئودالی است. در این حکومت صاحب حق و قانون تنها یک قشری از طبقه حاکمه است. تمام تلاش در این حکومت مصروف آن میشود که تمام طبقه فئودال صاحب حق و قانون گردد. البته این حالت در شکل ماقبل فئودال یعنی در حکومت برده‌داری عملی‌ بود. از اینرو تمام طول حیات حکومت فئودالی به مبارزه اقشار بالا برای کسب قدرت از یکدیگر اختصاص دارد. از دیگر سؤ به هنگام این حکومت طبقات دیگر از حقوق و قانون محروم هستند. این طبقات محروم که از این طریق خواهان مشارکت در حکومت میشوند، به طور عمده طبقات شهری هستند. از این رو مبارزه گروه‌های شهری علیه حکومت فئودالی را حرکت مدنی یا شهروندی(بورزوازی) میگویند. هدف حرکت مدنی یا بورژوایی مشارکت کلیه گروه‌های اجتماعی ضد فئودال جهت استقرار حکومت مردمی است. در حکومت دموکراتیک و ایرانی‌ طبقاتی مشارکت مییابند، که هدفمند حق و قانون را به سود خود در دست میگیرند. حکومت مردم سالار پذیرائ ولایت شریعت در کنار خود نیست. حکومت انتخابات مبتنی‌ است بر آرای مردم. مردم اساس حکومت دموکراتیک هستند. در مردم سالاری قانونگذار مردم هستند و آنها هستند، که قانون را وضع و تغییر میدهند. بر پایه این گفته میتوان نتیجه گرفت، حکومت مردم سالاری، ولایتی دنیوی و دهری است. این حکومت از شریعت جدا است. در این حکومت دین هم از شریعت جدا است. دین در حکومت مردم سالار خصوصی است. دینی که خصوصی‌ است حاوی شریعت نیست. دین شریعت گریز، دین مردمی و مدنی است. جدایی دین از شریعت مکمل جدایی دین و حکومت است. در حکومت فئودالی-شریعتی‌، قانون گذاری پارلمانی نیست. در این حکومت قانون گذاری مکتبی است. در مکاتب مختلفه حقوق و قانون وضع و بسط داده میشود. این حقوق و قانونها حق و قانون‌های هستند ضد دموکراتیک و حافظ منافع طبقه حاکمه، که شامل روحانیان درباری، خانها، امری ارتش... میشود.سایر طبقات که از قانون و حقوق محرومند، جامعه‌های موازی ریا میسازند، که برای تشکیل حکومت خود تلاش میکنند. مبارزه جهت احراز حقوق و حاکمیت شهروندان، که مبارزه علیه شریعت است،مبارزه‌ای علیه امتیاز طبقاتی و محرومیت طبقات مختلفه از قانون و حق‌های مسلم انسانی‌ است. بی‌ تردید این مبارزه، مبارزه طبقاتی است. سنگرگیران در پس پرده دین، تنها از دین برای پوشش حق و قوانین خود بهره برداری میکنند. آن قوانین و حقوقی که در شریعت ، ملحوظ هستند قانونها و حقوقی هستند، که دشمنان مردم از آن بهره میبرند، در حالیکه قاطبه مردم از آن محروم هستند.

Wenn die Religion die Scharia einnimmt, wird damit politisiert, wird verstaatlicht. Eine reformierte Religion kann mit dem Staat nicht anfangen.

Die Trennung der Religion vom Staat bedeutet die Trennung der Religion von der Scharia. Die Religion, die gegen die Scharia ist, ist eine private Religion, ist eine reformierte Religion.


Falls die Gesellschaft und der Staat zusammen sind, gibt es dann auch parallele Gesellschaften, die nicht mit dem Staat sind. Die Parallelen Gesellschaften sind recht- und staatenlose Gesellschaften und suchen eigenen Staat.

In der Demokratie teilen mehre Gesellschaften den Staat miteinander. In der Despotie gibt es diese Teilung des Staates zwischen der mehreren Gesellschaften nicht. In der Despotie herrscht nur eine Gesellschaft, oder die Stände dieser Gesellschaft anstelle der gesamten herrschenden Klasse. Diese letzte Form ist der Feudalstaat.

Durch die Diktatur der Scharia, herrscht auch keine Demokratie; dann herrschen nur eine Gesellschaft oder nur Teile dieser Klasse. Der herrscht, er hat auch den Staat und das Recht. Und der keinen Staat hat, er ist rechtlos.

In der Diktatur der Scharia ist die Rechtlosigkeit weit und bereit. Die Anzahl der parallelen Gesellschaften in der Diktatur der Scharia ist viel. In der Diktatur der Scharia kämpfen viele Klassen, um ihre Staaten- und Rechtlosigkeit zu überwinden.

Die Beziehung des Staates zur Gesellschaft ist folgendes: Der Staat ist die Pflicht und Recht und die Gesellschaft ist das Recht und die Pflicht. Wenn eine Gesellschaft oder mehre Gesellschaften den Staat haben, haben sie das Recht und die Pflicht zusammen.

Die parallelen Gesellschaften haben nie den Staat und das Recht, und auch die Pflicht nicht.

Man versteht unter der Pflicht die Verantwortung. Die Knechten haben weder das Recht noch die Pflicht. Sie sind staatenlos.

Wenn mehre Gesellschaften sich zusammen schließen und den Staat und das Recht haben wollen, nennt man es Demokratisierung.